پایگاه اطلاع رسانی حساسیت و آلرژی ایران

رینومانومتری

رینومانومتری دستگاه تشخیص طبی استانداردی است که با هدف ارزیابیِ عینی عملکرد تنفسی بینی ساخته شده است. این دستگاه فشار و جریان هوا را طی دم و بازدم عادی از طریق بینی اندازه گیری می نماید. افزایش فشارِحین تنفس، نتیجه افزایش مقاومت در مقابل جریان هوا از طریق مجاری بینی (و بعبارت دیگر نتیجه انسداد بینی) می باشد. در حالیکه افزایش جریان هوا (که به معنای افزایش سرعت جریان هواست) به گشودگی بهتر مجاری مربوط می باشد. انسداد بینی منجر به افزایش میزان مقاومت بینی در مقابل عبور هوا می شود. رینومانومتری را می توان برای اندازه گیری یک سوراخ بینی در هر بار آزمایش (رینومانومتری قدامی) و یا برای اندازه گیری همزمان هر دو سوراخ بینی (رینومانومتری خلفی) بکار برد.

در رینومانومتری قدامی، از بیمار خواسته می شود که صاف بنشیند و هوا را از بینی خود خارج سازد؛ تیوپ حسگرِ فشار، درون یک سوراخ بینی جایگذاری می شود و سورخ دیگر بینی باز می ماند. بیمار ماسکی به صورت خود می زند که به دستگاهی که محکم بر روی صورت او قرار گرفته است متصل است. اندازه گیری های یک طرفه به منظور شناسایی هر گونه عدم تقارن یا ناهنجاری در مقاومت راه هوایی بینی صورت می گیرند. هنگامی که اندازه گیری، قبل و بعد از بکار بردن اسپری ضد احتقان بینی صورت می گیرد تفاوت مشاهده شده را می توان به احتقان مخاط بینی نسبت داد. ولی اگر بهبود معناداری پس از بکارگیری اسپری ضد احتقان مشاهده نشود شک به وجود ناهنجاری آناتومیک مانند بدشکلی غضروف یا استخوان موجود در حفره بینی می رود. با اینهمه، چنین اندازه گیری هایی تنها امکان شناسایی طرفی را که در آن انسداد وجود دارد به ما می دهد و نه یافتن مکان انسداد در حفره بینی؛ مکان انسداد را می توان با رینومتری صوتی یا اندوسکوپی شناسایی نمود. رینومانومتری قدامی بطور متداولتری مورد استفاده قرار می گیرد و به لحاظ تکنیک آسان خود اغلب توصیه می شود. با اینحال، باید تأکید کرد که دما و رطوبت کنترل شده محیط پیرامون، محکم بودن عایق ماسک صورت، خوب بستن سوراخ دیگر بینی، و جلوگیری از تنفس دهانی برای بدست آوردن نتایج قابل اعتماد ضروری هستند. شکایت بیمار از انسداد بینی همواره از طریق اندازه گیری های عینی بررسی و اثبات نمی شود. رینومانومتری خلفی که باید بوسیله تکنیسین های مجرب تر صورت گیرد مستلزم همکاری عالی بیمار می باشد.

رینومانومتری را (همراه با بکارگیری اسپری ضد احتقان) می توان برای آزمایش گشودگی بینی در شرایط پایه به منظور تفکیک ناهنجاری های آناتومیک و مخاطی انجام داد. رینومانومتری را همچنین می توان برای بررسی تاثیر درمان های دیگر (مانند اسپری های استروئیدی بینی) بر روی انسداد عینی بینی بکار برد. رینومانومتری را همچنین در تست های چالش با آلرژن انجام می دهند بدین صورت که گشودگی بینی قبل و پس از اِعمال آلرژن بر روی مخاط بینی مورد اندازه گیری قرار می گیرد. افزایش مقاومت در رینومانومتری پس از اِعمال آلرژن وسیله ای عینی برای اثبات آلرژی بیمار به آلرژنهای موجود در هوا بشمار می رود بویژه زمانی که دیگر تست های آلرژی در تشخیص آلرژی ناموفق بوده اند.

vafakaramzadegan.ir